AMSTERDAMNED
http://nl.wikipedia.org/wiki/Amsterdam
Donderdag 11 Dec :
‘Koning Winter’ heerst met ijzeren hand. Het sneeuwpakket van verleden week is amper weggesmolten, de blauwe plekken na de zoveelste valpartij op een ijzelplek nauwelijks verdwenen. Ja, het is alweer enkele jaren geleden dat de winter ‘HET’ gespreksthema van de dag was.
Nog voor dag en dauw wordt onze Trotter geladen, het interieur ademt de kilte uit, alles voelt klam aan, de hete lucht uit de blazers verspreid langzaam maar zeker een behaaglijk gevoel van warmte doorheen de cabine. Nog voor de klok van tienen rijden we de oprit van de snelweg op. We zoeken in deze periode nu eens niet de typische kerstmarkten op, geen jeneverkraampjes, meterslange worst, Hirsch-salami of glühwein. Het wordt een citytrip naar Amsterdam, stad van verderf, verpersoonlijking van ‘The Dark Side’, Coffeeshops waar koffie niet echt over de toonbank gaat en waar ‘Walletjes’ niet terugslagen op de ontelbare grachten, maar eerder op de vleesophopingen onder nietszeggende oogkassen. Het is weer eens wat anders…
De GPS duidt amper 150 km aan, ten noorden van Breda hebben we al prijs, het verkeer stokt, chicanes, werkzaamheden, tientallen wegversmallingen, honderden verkeersborden, zinloze snelheidsbeperkingen. Langs de Oostenring van Amsterdam naderen we ons eindpunt; camping Zeeburg. Enkele minuten voor twaalf nestelen we ons op een vrij drassige stek, speciaal voorzien voor mth’s. De camping ligt in een vrij alternatieve zone aan de rand van de grootstad. Openbaar vervoer op wandelafstand, rust en kalmte gegarandeerd in de zeldzame vrije uren. In een vlot tempo installeren we de camper, eten nog een kleinigheid en vertrekken amper een uur na onze aankomst richting ‘stad’. We hebben afgesproken met Danny & Caroline, die hier al een dagje eerder zijn aangekomen. Zij hebben zich ontfermd over de planning en hebben de krijtlijnen uitgezet over dit extra lange weekend. Dat belooft…
Een kwartiertje later wachten we aan de terminus op de tram. Om de 10min vertrekt een stel diepblauwe, vrij moderne karretjes richting Damplein. Het parcours is op z’n minst gezegd vrij hobbelig en bochtig zodat je zowaar het idee krijgt in een achtbaan te zitten. De ‘kaartjesknipper met dienst’ gooit meer dan eens een kleine anekdote door de luidspreker. In dichtvorm accentueert hij de ‘Highlights’ van de volgende halte. Wij keken elkaar aan en proestten het uit. De tram dendert verder langs het Tropenmuseum, de Artis-Zoo en het Rembrandtplein. Op de Dam laten we ons onopvallend uit het tramstel glijden en worden opgewacht door Danny & Caroline.
Zij hebben in de voormiddag Madame Tussauds wassenbeeldenmuseum bezocht en zijn laaiend enthousiast. Gezien het tijdstip begeven we ons naar het huis en tevens museum gewijd aan het leven van Anne Frank. We kuieren langs de prachtige huizen en ontelbare grachten en bruggetjes. Van een wachttijd is geen sprake. Via een moderne ‘entree’ komen we terecht in het woonpand waar Anne Frank gedurende de tweede wereldoorlog ondergedoken leefde. Strak bepleisterde, egaal witte muren werden beschilderd met Kalligrafische ‘Oneliners’ en zorgvuldig uitgekapte verzen. Op menig Lichtscherm worden historische beelden uit de puzzel van de familie Frank afgespeeld, terwijl de luidsprekers onophoudelijk knarsende interviews en typische oorlogsgeluiden uitbraken. Langs een smalle, steile trap komen we via de gekende ‘boekenkast’ in het kleine geïsoleerde kamertje dat een prominente hoofdrol speelde in het bestaan van Anne. Langs de andere zijde van de woning komen we in een nagelnieuwe ontmoetingsruimte waarin openlijk elke vorm van haat en separatisme wordt veroordeeld. Je kan er een virtueel ‘Blad’ ophangen in de al evenzo bekende ‘Boom’ van Anne Frank.
Halverwege de namiddag oogt de dag grauw en grijs. Rolkragen, wollen handschoenen en een muts in namaakbont zijn zeker geen overbodige luxe. Met een gezonde tred begeven we ons naar de ‘9 straatjes’. Het winkelgebied bevindt zich in het hart van de stad, in het oude centrum aan de grachten. Hier beleef je het verleden in een modern jasje. Prachtige authentieke panden met leuke winkeltjes; van kaas en chocolade tot tweedehands kleding en haute couture, van antiek en design tot retro en lounge, van restaurants tot tearooms en bars. Kortom uniek vanwege z’n diversiteit.
Net voor het vallen van de duisternis willen we nog naar het Vondelpark stappen, berucht en beroemd, maar de reden waarom zullen we zeker niet te zien krijgen bij deze temperaturen. Het park is één van de kroonjuwelen van de stad. Jaarlijks bezoeken gemiddeld 10 miljoen mensen de lap natuurschoon, ongeveer 21 bezoekers per vierkante meter…
Een jogger steekt ons haastig voorbij. Een grijze reiger poseert gewillig voor ons fototoestel, zelfs de sterke flitslichten kunnen hem niet deren. Langs een zachtkronkelend paadje dringen we door tot het midden van het park. Langzaam maar zeker valt de avond over de kale bomen, een ouder stel, warm ingeduffeld knikt bescheiden terwijl we elkaar kruisen. De temperatuur zakt gevoelig en ondanks de stevige tred loopt een koude rilling langs de ruggengraat. Via één van de transversalen verlaten we het park en zetten koers richting Hooftstraat, gekend om z’n schandalig dure winkels. Het waypoint wordt op de GPS aangeklikt terwijl de software als bezeten zoekt naar de kortst mogelijke route. Best een handig hebbedingetje tijdens een citytrip.
De ‘P.C. Hooftstraat’ is al van ver zichtbaar, ontelbare lichtslingers verbinden de straatzijdes en verspreiden een warme gloed. Indrukwekkende vitrines, die alleen maar dienen om de concurrentie te overtroeven, wisselen elkaar af.
Via het Casino stappen we richting ‘Leidseplein’, bekend om z’n bruisend nachtleven. De aanwezigheid van theaters, bars en cafés zijn daar zeker niet vreemd aan. ’s Avonds heerst er altijd een drukte. Op een kleine geïmproviseerde schaatspiste proberen enkele kinderen recht te blijven, wat niet altijd lukt. Twee eettentjes bieden oliebollen en poffertjes aan…de verleiding is weer veel te groot!
Langs de Kalverstraat gaat het richting Koninklijk Paleis en Damplein. Na een kwartiertje wachten brengt de tram ons weer bijna tot op de camping. We hebben er toch een dikke 15km opzitten vandaag. De benen voelen wat moe aan maar geen nood, een koppel straffe, hete en zaligsmakende Irish Coffee’s, à propos specialiteit van Danny, brengen ons er weer gauw bovenop. Rond middernacht kruipen we onder het donsdeken. Het regent de laatste uren onophoudelijk, met momenten zelfs zeer heftig. Daar zijn we gelukkig tijdens de dag van gespaard gebleven. Het duurt niet lang of onze gedachten dwalen af van de opgedane emoties en vallen in een diepe slaap.
Vrijdag 12 Dec :
Rond de middag vertrekken we terug richting binnenstad. Onder een straalblauwe hemel dendert het tramstel over de rails. Het is best druk. Ook nu reutelt de ‘kaartjesknipster’ bijna aan één stuk door. Halte na halte kondigt ze met veel zwier het traject aan. Ook op het Damplein heerst er veel bedrijvigheid. Een nep-Batman, poserend op een fruitkist, steekt dreigend de arm uit naar een nep-Darth Vader, die zich amper enkele meter verder ontfermt over enkele kids. Voor wat zakgeld gaan ze maar al te graag op de foto met ‘hun’ idool. Honderden duiven strijken neer op enkele vierkante meter terwijl een kleuter meer dan haastig wat broodkruimels in het rond slingert.
We begeven ons, in tegenstelling tot gisteren, richting Noordoost. Via enkele laagbolle bruggetjes verzeilen we in de ‘nachtbuurt’. Ook nu zijn de vitrines op de ‘walletjes’, synoniem voor ‘rosse buurt’ bemand of beter gezegd bevrouwd. De vroege ‘shift’ valt echter wat tegen. Het vlees, tentoongesteld achter de smalle uitstalramen, heeft duidelijk wat te lijden gehad. De gemiddelde leeftijd van de stoeipoezen bengelt vermoedelijk ergens achteraan de vijftig, hoewel je dat nooit met zekerheid kan inschatten. De met cellulitis versierde bovenbenen worden angstvallig met strakke panty’s in de plooi gehouden. Zwaar geschminkte gezichten verbergen de diepe emoties van het zware nachtleven. Het heeft duidelijk z’n tol geëist.
Het ‘Erotisch museum’ probeert om de erotiek door de eeuwen heen weer te geven, wat o.i. niet echt lukt. Attributen uit de tweede helft van de 19de eeuw, zwart-wit prenten uit de beginperiode van de fotografie en de eerste erotische bladen uit het naoorlogse Europa. Tot daar was het nog enigermate interessant. Op de bovenste verdiepingen van het eerder smalle pand werden enkele Tussauds-achtige poses opgezet die de minder gekende aspecten van de erotiek belichtten. Ons leek het allemaal wat goedkoop kitscherig.
Bij een pannenkoek met appeltjes bekijken we het verdere verloop van onze route. Via de ‘Zuiderkerk’, die totaal werd gerenoveerd tot expositieruimte gaat het via het Rembrandthuis en het Waterlooplein naar de ‘Vlooienmarkt’. Tweedehands en nieuw wisselen elkaar af, van fietsen tot cannabislolly’s, van tutukes en trouwjurken tot latex-korsets en speelgoedauto’s. Je vindt het er allemaal. We kuieren wat tussen de kraampjes. De temperatuur is behoorlijk, een lage zon verplicht ons, om soms met dichtgeknepen ogen onze weg te vervolgen. De ‘FlowerPower’ is hier nooit echt verdwenen. Rastakapsels, fleurige rokken, Ché Guevara en Peace Please.
Over één aspect heb ik het nog niet gehad; ‘De Fiets’. Hoofdrolspeler in het dagelijkse leven van de Amsterdammer verdient deze daarom ook een apart hoofdstuk.
Het is me wat, ze flitsen links en rechts voorbij, zachtzoemend door het nylon-schoeisel, bollend over de metersbrede fietspaden of de geplaveide terracotta klinkers. Geen glimmend chromé, geen goed geoliede kettingen maar zwaar verroeste bomma-fietsen, al dan niet zelf in matte verftinten gezet. Met tientallen versieren ze de brugafspanningen, geklonken aan enkele zware metalen sloten. Bij het ontbreken van dit laatste belandt je vehikel onvermijdelijk in de brede gracht, om later op het jaar, tezamen met enkele duizenden lotgenoten in de baggerboot van een schroothandelaar te belanden. 1/3 van de slootdiepte is dan ook fietskarkas, stel je voor…Ze zijn de Keizer op de baan, de absolute heerser van het wegdek, de tiran van de Amsterdammer. Chaotische fietsenstallingen, fietsboten, fietsterrassen, fietstaxi’s, het leven hier hangt onomstotelijk vast aan dat van de stalen tweewieler.
De universiteit is dan ook het summum van de fietser. Tussen de prachtige gebouwen staan, liggen of hangen dan ook ontelbare kaders, en met wat geluk nog twee wielen, een stuur en een zaal ook.
De dag loopt alweer ten einde wanneer we langs de ‘Bloemenmarkt’ wandelen. Onze route gaat verder langs het Muntplein en de Blauwe brug tot aan ‘Theater Carré’, doelstelling van menig Nederlands ‘Stand-up-Comedian’ of ‘Cabaretier’. In maatpak gehulde hosts versperren met een alleszeggende blik de toegangsdeur. We komen er niet langs. Dan maar rechtsom tot de ‘Magere brug’, een in wit hout geschilderde ophaalbrug die rijkelijk versierd is met gloeilampjes. Een natuurlijkrode avondgloed zakt tergend langzaam langs de horizon. Het donkere en kille van de nacht zakt als een sluier over de binnenstad. Het lijkt een postkaart.
We stoppen vanavond waar we vanmorgen mee begonnen zijn; ‘De walletjes’. Van de eenvoud van een ondergaande zon in een middeleeuws karakter naar het bruisende Amsterdamse nachtgeweld, het duurt amper enkele minuten.
De ‘Nachtshift’ ziet er alleszins beter uit. Strakke, het lijken meterslange benen, dragen gracieus de welgevormde bovenlichamen. De schaarse, meestal witte, in blacklight belichte kledingstukken, verhullen amper alle welvingen. Als buitenstaander en toerist is het allemaal wel wat potsierlijk. Crisis of geen crisis, erotiek is en blijft ‘Big Business’. Honderden kijklustigen drummen door de smalle straatjes langs ‘de Grachten’. Het is een apart leven, emotieloos, liefdeloos, waarschijnlijk radeloos.
De meisjes en vrouwen kronkelen zich taboeloos op hun barkruk, steken een zoveelste sigaret op en wachten op de zoveelste klant. Een salsadansende brunette draait zich superlenig langs een ingebeelde paal. De vleeskeuring gaat verder, uur na uur. Een zwaar getatoeëerde, vrij corpulente meesteres stapt houterig langs haar duurbetaalde eenpersoonsbedje. De High-Heels en het strakke korset verhinderen elke normale beweging. Een transseksueel eist alle aandacht op van onze dames… We verlaten de roodverlichte straatjes, tijd om te eten, steakfriet, hoe kan het ook anders.
Op de camping is de Irish-Coffee al gemeengoed, de heerlijke dodo ook…
Zaterdag 13 Dec :
Philip & Monique komen met de wagen langs voor één dag. Voor we vertrekken wordt eerst stevig ontbeten met z’n allen. Een glaasje Cava (beloofd na de verjaardag), enkele stukken ovenvers stokbrood, wat rijkelijk beleg, we kunnen er weeral tegen. Op twee dagen hebben we een kleine 35km afgestapt en vandaag komen daar zeker nog eens een 15-tal bij. Het is koud, berekoud. Een ijzige wind snijdt langs elk lichaamsonderdeel. We beloven onze vrouwen wat shoppingplezier!
Philip stelt voor om met de wagen ook langs de buitenwijken van de stad te rijden. Een voorstel dat achteraf redelijk duur uitviel. Met zessen nemen we plaats in de monovolumer, er is nog plek over. Langs de Noorderring volgen we de GPS tot ‘De Jordaan’ en plaatsen de auto op een betalend parkeervak. 4€ voor een uurtje parkeren is echt geen zeldzaamheid, zelfs op de buitenring. Met enig geslik wordt het parkeerspaarvarkentje gevoed. We duffelen ons goed in en geven er een lap op. De Jordaan is ongetwijfeld de meest bezongen, beschreven en geromantiseerde stadswijk van Nederland. Ooit aangelegd voor de minder bedeelden, is het vandaag de dag een favoriete plek voor studenten, artiesten, schrijvers en jonge ondernemers. De kleine, soms slordig ogende huisjes zijn echt knus en stralen leefbaarheid uit. Smalle winkeltjes prijzen hun koopwaar aan, eigenhandig geschreven slogans op kartonnen borden, hier koop je uit overtuiging, hier koop je bij de buurtwinkel.
De wind is pijnlijk. We trekken wat grimassen naar elkaar, de onderkaak weigert alle functionaliteit, we antwoorden knikkend, tijd om te ontdooien. In het centrum vinden we veel grootwarenhuizen; ‘De Bijenkorf’ aan het ‘Damrak’, en ‘Maison Bonnetrie’ aan het ‘Rokin’. Achter het paleis op de Dam staat het prachtige luxe winkelcentrum ‘Magna Plaza’. Terwijl de vrouwen de O zo noodzakelijke shoppingcentra afschuimen besluiten de heren de wagen te verzetten naar de ondergrondse parking, dichtbij de cruisemaatschappij waar een boottocht werd gereserveerd voor vanavond.
Halverwege de namiddag eten we een kleinigheid in ‘De Bijenkorf’. Van de normaal koel aanvoelende grootkeuken is in dit shoppingcentrum nauwelijks iets te merken. Op een tiental kookeilanden worden ‘à la minute’ de meest verfijnde gerechten klaargestoomd. Het interieur is functioneel en modieus, de prijs aanvaardbaar. Een echte aanrader.
Buiten staan Batman en Darth Vader nog steeds hun broodwinning te verzilveren. Het is en blijft ijzig. De gure wind raast langs onze oren. We haasten ons naar de 9 straatjes en zoeken sneller dan gepland een gezellige bruine kroeg op. De koffie is overheerlijk. Voor we stilaan naar de boot afzakken kunnen we het niet laten om ook met Philip & Monique langs ‘de walletjes’ te slenteren. Hoe groter de groep, hoe leuker het wordt uiteraard. We kennen de enkele straatjes al op ons duimpje en onder het toeziend oog van onze dames kuieren we langs de vitrines. Terwijl de mannen vooral hun ogen de kost geven, spelen de dames de nodige bemerkingen onderling door, het is best plezierig. We volgen het ‘Red Light District’ richting Centraal station. De grote veranderingswerken aan het interieur zorgen voor de nodige hinder. De grote hal is weinig spectaculair. Na de zoveelste koffie begeven we ons naar de aanlegsteiger van een van de platte cruiseboten. Om stipt 20u worden de trossen gelicht. Wat volgt is een twee-uur durende Candle-light rondvaart langs de vele grachten, de vele woonboten, de vele verlichte brugbogen,… Een blokje kaas en een veel te koude wijn maken het arrangement kompleet. Het is echt de moeite.
Rond 22u meren we aan en zoeken de wagen in het ondergrondse parkeergebouw. 28€ verschijnt op het display van de ticketautomaat.
Philip & Monique rijden nog verder naar Antwerpen terwijl de achterblijvers na een ijzige dag zich vroegtijdig terugtrekken in de bedstee.
Zondag 14 Dec :
Danny & Caroline blijven nog enkele uren in Amsterdam, wij vertrekken rond 11u. Tijd om op het gemak de motorhome uit te laden en het strooizout weg te spuiten. Het zit er op. Het was meer dan geslaagd.
